شامگاه، در محفل مهتاب:

نزدیک،صدای نفس هایمان

اما دور...

دو بدن در یک گور!

پگاه، در پیشگاه خورشید:

ما دو ماهی

در دو اقیانوس دور

اما به هم نزدیک...

#مینامهرآفرین

به گذشته نمی توان برگشت، به آینده نمی توان سفر کرد و اکنون نیز سیاه چاله ای فضایی ست میان ما که با هیچ چیز پر نمی شود...

روزنه های بی شماری را

کندو کاو می کردم

تکه های آینه در دست

هی نگاه می کردم

پشت هم ذکر توبه می خواندم

باز هم، گناه می کردم

در خیالم هوای تو بود

به خدا اقتدا نمی کردم

روی خاک

حجم انگشت های تو

سبز می شد جوانه می روئید

من در آستانهء شکفتن خود

به همین اکتفا نمی کردم

من فراتر از خودم بودم

خارهای مرزِ بَدَن

هی فرو می رفت در فکرم

روح من در خودم نمی گنجید

شانه های باد را آرام

تکیه گاه می کردم...

#بداهه

#مینا_مهرآفرین